Wspólnoty Przymierza wyrosły z ruchu Odnowy w Duchu Świętym. Sama "Odnowa" oparta jest na wydarzeniu nazywanym "chrztem w Duchu Świętym". Wbrew nazwie nie jest ono jakimś dodatkowym sakramentem, lecz przeżyciem spotkania z żywym Bogiem, który pragnie objawiać się człowiekowi wierzącemu wciąż na nowo, w coraz głębszy sposób. Doświadczenie działania Ducha Świętego zmienia wiarę czyniąc ją bardziej radosną, spontaniczną i bogatszą o dary duchowe, zwane charyzmatami. Modlitewne grupy Odnowy w Duchu Świętym pragną pomóc osobie wierzącej podtrzymać i rozwijać łaskę tego doświadczenia. Charakteryzują się one pragnieniem oddawania Bogu chwały poprzez modlitwę, w której przeważa uwielbienie i dziękczynienie, a także podejmując dzieło ewangelizacji i różnego typu posługi bliźnim. W posłudze tej starają się one wykorzystać otrzymane dary, takie jak: uzdrawiania, proroctwa, czy charyzmat poznania.

Potrzeba dalszej formacji ludzi modlących się w grupach Odnowy w Duchu Świętym, ich poszukiwania odpowiedzi na pytanie: "Co dalej?", a także kontakt z pewnymi już istniejącymi wspólnotami doprowadziły do powstania Wspólnot Przymierza. Składają się one z osób, które doświadczyły wylania Ducha Świętego. Nie rezygnują z tego wszystkiego, co charakteryzuje grupy "Odnowy", lecz ich istotą, jak wskazuje na to sama nazwa, jest zawarcie przez tworzące je osoby przymierza, czyli podjęcie wspólnych zobowiązań. Określają one wizje wspólnoty, jej miejsce w Kościele, oraz styl życia i pobożności. Zobowiązania te mają umocnić osobisty związek członków wspólnoty z Bogiem, a także pogłębić relacje międzyludzkie. Dzięki temu stają się one praktycznym i stałym sposobem realizowania w życiu przykazania miłości Boga i bliźniego. Budowanie wspólnoty ma stworzyć takie środowisko życia, w którym jej członkowie znajdą dogodne warunki dla odkrywania, rozwoju i ochrony chrześcijańskiego stylu postępowania. Odbywa się ono poprzez: formację (nauczanie), wspólne życie (szukanie wszelkich sposobów, by dzielić ze sobą swój czas, w czym uczestniczą całe rodziny- także dzieci i młodzież), oraz przez indywidualną troskę roztaczaną przez liderów i animatorów nad tymi osobami, które pragną zawrzeć przymierze lub już to uczyniły.

Wspólnoty Przymierza nie są zamknięte, nie szukają istnienia same dla siebie, lecz starają się łączyć wzrost duchowy swych członków ze służbą Kościołowi. W związku z tym Wspólnoty te, w zależności od lokalnych potrzeb, maja różne charyzmaty. W Polsce może to być np. życie w abstynencji, na Filipinach jest to walka z ubóstwem, a w Irlandii Północnej troska o pojednanie między chrześcijanami.

Omawiane tu Wspólnoty Przymierza tworzą "Miecz Ducha". Jest to łańcuch wspólnot, które oprócz lokalnego rozwoju pragną tworzyć relacje między sobą w celu wzajemnego budowania się. W tym łańcuchu wspólnot wyróżniamy dwie gałęzie. Sam "Miecz Ducha" to wspólnoty ekumeniczne. Te wspólnoty, które składają się tylko z katolików, tworzą gałąź zwaną: "Asocjacja Chrystusa Króla". Koordynatorem tych wspólnot jest jezuita, ojciec Herbert Schneider z Manilii. W Polsce istnieje kilka Wspólnot Przymierza (tego typu). Jest także kilka grup modlitewnych, które szukając swej drogi dalszego rozwoju są zainteresowane duchowością, formacją, kształetem Wspólnot Przymierza i które w związku z tym zaprzyjaźniły się z istniejącymi już Wspólnotami.